Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Babalar Ve Oğulları Aidiyet / Adem Güneş (Kitap Özeti) Kızıma Adet Dönemini Nasıl Anlatmalıyım? Erken Ergenlik BİZ FARKLIYIZ

30 Ağu 2016

Engelli Çocuğu Olan Anneye Mektup


ENGELLİ ÇOCUĞU OLAN ANNEYE MEKTUP

Sevgili kardeşim,

Sana bu satırları engelli çocuğunu, ciğerparesini kaybetmiş bir anne olarak yazıyorum.

Gün geçmez ki evladım aklıma düşmesin.

Engelli çocuk annesi olmak hani anlatılmaz yaşanır misali…

Bazı geceler ciğerparem hasta, saniyelerin kıpırdamadığı geceler…

Bilirim, bu gece de geçecek. Ah bilmek yeterli gelse…

Geçecek derim kendime geçecek, hani bayramı beklemiştin ya ne çabuk geçti bak, işte öyle geçecek…

Ama o bayram, sevinçli, güzel günler çabuk geçer…

Olsun bu da geçecek, bak geçti bile…

Bilirim ki iki gün önce olmayacak bir hayal kurdum veya olmasa da olacak bir karın ağrısını olması lazım diye tutturdum kendi kendime…

İşte bu gece ciğerimin en acıyan yanı nefes alamayacak durumda kollarımda…

Anlarım ki törpülenecek çok yanım var. Vazgeçerim olur olmaz isteklerimden, hayallerimden, tek biriciğim iyi olsun, yeniden gözlerinin içi gülsün, o güldüğünde zaten dünyalar benim ya, daha ne isterim…

Kimi günler düşünürdüm, acaba amel defterimden o gün ne çıkacak? Şu kıldığım yarım yamalak namazlar mı, zannetmiyorum, düşününce hiç iç açıcı gelmiyor. İnsani ilişkiler dersen, iyi niyetle başlayıp acemilikten beceremediğim, hayal kırıklığıyla sonu hüsran olan, vs. vs… Neyle dolacak ki benim heybem?

Sonra o ışıl ışıl gözler, yemeğini yedirirken, ihtiyaçlarını giderirken, onu rahat ettirmek için çabalarken kafamı kaldırıp baktığımda, ta gözlerimin içine sevgiyle, minnetle bakan ciğerparemin gözleri… Bana Rabbimizin razı olmuş ve razı olunmuş buyurduğu kul olma fırsatını, ihtimalini, hatta hediyesini hatırlatırdı…

Ve kendi kendime; "İşte bu! Benim heybemden rıza çıkacak, çıkmalı" diye ümitlenirdim. Razıyım Rabbim.

Ta içerden gelen “Neden ben?” sorusunu bastırıp hiç dile getirmiyorum ve "Razıyım Rabbim" diyorum…

Ama öyle razı olmak yetmiyormuş, en son yavrumu kaybetmeden bir ay önce, yüreğim pır pır, "İyi ki seni Rabbim bana vermi"ş diyorum. İkimizin de neşesine diyecek yok, "Ömrüm yettikçe baş tacımsın" diyorum…

İnsan evladını sever ama engelli evladını bir başka sever, buruk sever, bir kanadı kırık sever. 

Artık bir şeyler oldu bana, bambaşka bir sevgi, taşkın bir nehir gibi içim coşuyor… İşte anladım ki, bu rızasın son noktasıymış, "Senden geldi, bal gibi geldi, başım gözüm üstüne" demekmiş rıza…

Kaybedince anladım ki, aslanım, ciğerparem sanki ben ona bakayım diye değil, o beni eğitsin diye verilmiş, görevini tamamlayınca da bırakıvermiş anneciğini…

Uçmayı yeni öğrenen kuş yavruları gibiyim, tam kanatlanacakken yere çakılıyorum…

Her seferinde yeniden, yılmadan bu dünyanın meşakkatlerine rağmen Rabbime rızanın son noktasını yakalamaya çalışıyorum.

Bil ki kardeşim, en kolay olanıymış ciğerparem…

“Rabbim eksik ve hatalarımla beni affedip heybemdeki tek ümidim olan rızayı muhafaza eyle” diye dua ediyorum şimdilerde…


Ummu Yahya

3 yorum:

  1. benimde evladım nerdeyse doğduğundan beri küvezde şimdi iki ayına yaklaştı bir annenin yavrusuyla imtihanında Allah kalbine serinlik versin ne diyim dua eder dua beklerim müslüman annelerden

    YanıtlaSil
  2. Rabbim engelli çocuğu olanlara yardim etsin merhamet etsin.. aglattiniz cok guzel bir yazi ;(

    YanıtlaSil
  3. Selamunaleykum bende evladini kaybetmis bir anne olarak acinizi paylasiyorum yaziniz cok guzeldi Allah razi olsun

    YanıtlaSil