Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Babalar Ve Oğulları Aidiyet / Adem Güneş (Kitap Özeti) Kızıma Adet Dönemini Nasıl Anlatmalıyım? Erken Ergenlik BİZ FARKLIYIZ

31 Tem 2015

Bu Çocuklar İki Günde Mi "Deli" Oldular?


BU ÇOCUKLAR İKİ GÜNDE Mİ "DELİ" OLDULAR?

Çocuğu anlamanın zor olduğunu, onun psikojisinin çok karmaşık ve çetrefilli olduğunu kim söyledi bize?

Sorunların "normal", kavgaların "doğal", kuşak çatışmalarının "önlemez" olduğuna kim ikna etti bizi?

Oysa çocuklarla seyir günlüğümüz çok yavaş ilerliyordu..

Onları anlamamız ve anlamlandırabilmemiz için bize uzun uzadıya zaman veriliyordu..

Ve ne zaman işler yolunda gitmese, sistem "Error/Hata" veriyordu..

Arızaları takip etsek, aslında daha başka bir şeye gerek olmayacaktı..


Hani geceleri sıçrayarak uyanıyordu ya..

Hani gün boyu daima mızıl mızıl eteklerimizden inmiyordu..

Hani tırnak yemeye başlamıştı..

Parmak emmeye..

Hani sinir nöbetleri geçiriyordu, ele avuca sığmıyordu, daha ufacıkken bile bir türlü zabt edilemiyordu..

Bütün isteklerini ağlayarak yaptırıyordu, konuşması bile daima ağlamaklıydı..

Hani kızdığımızda siniyordu, ötelediğimizde kırılıyordu..

Ne zamandır bezden kurtulan çocuk altına yapmaya başlamıştı..

Konuşması bebekleşmiş, davranışlarını bir "serkeşlik" gelip istila etmişti..

Hani kapı çarpmaya başlamıştı

İtiraz etmeye, ses yükseltmeye, hatta hakaret etmeye..

Hani biz üzülünce aldırmıyordu artık, hatta eğlenebiliyordu..

Hani duyarsız mı duyarsız bir gence dönüşmüştü..

Hatırlar mıyız, ilk defa yalan söylemişti..

İlk defa çalmıştı..

İlk defa eline sigara almıştı..

İlk defa çantasında makyaj malzemeleri..

İlk defa kalbinde kıpırtılar, telefonunu gizlemeye başlamıştı..

Hani hırçınlaşıyordu ama bir yandan sessizleşiyordu..

Eve gelme vakitleri,

İzin, müsaade hiçbir şey umurunda değildi..

Üzerindeki bütün "etkimizi" reddediyordu

"Tesirimiz" kalmamıştı..

Artık dayak kar etmiyor, azar, hakaret fayda vermiyor, pişkin pişkin yüzümüze bakıyordu..

İçinden homurdana homurdana odayı terk ediyordu..

Hani bizden uzaklara doğru "kopup gitmeye" başlamıştı..



Bizse o zamanlar kendimizi kandırıyorduk,

Her gece kendimizi yeniden bağışlıyorduk,

Artık vicdan muhasebelerini de bırakmıştık..

"Ne olacak canım,

Çocuk dediğinin bir günü bir gününe tutmazdı

Tırnak yermiş, altına yaparmış, şımarırmış, bağırırmış

Herkes yaşamıştı bunları

Biraz kaşlarımızı çatınca, daha bir üstüne gidince, "Sakın ha" deyip ellerine vurunca geçiyordu nasıl olsa..

Çocuk neye itiraz etmez ki?

Onların memnun olmasını beklersek ooo.."


Bir de biz haklıydık daima

"Ama anneyim ben

Ama babayım ben

Sözüm dinlenmezse, bir kaşımı kaldırmamla çocuğun yüreğini hoplatmazsam, bir baş işaretimle emrim yerine gelmezse ne kıymetim kalırdı ki benim?"


Ergenlik dönemi en çok sıkıştığımız dönem oldu

Bütün cümlelerimiz emir kipine döndü

Gözlerini unuttuk çocuğumuzun, kokusunu, sarıldığımızdaki sıcaklığını..

Ağlamasını, gülmesini..

Yüzüne bakmaz olmuştuk..

"Ama geçerdi elbet

Hele bir burnu sürtülsündü

Dünyanın kaç bucak olduğunu bir görsündü!

O da anne-baba olunca anlardı elbet bizi.."


Oysa sistemin hata vermesi, çocuğun yalvarması demekti..

Anlamadık!

Hırçınlıklarının ardında "yoksunluklar", uygunsuz her davranışının ardında "ihmal edilmişlikler" vardı..

Daha minicikken, gurur nedir bilmezken, paçalarımızı çekiştirirken, dile gelse "Anne, üşüyorum kalbine al beni" diyecekti..

Babasının öfkeli bakışları arasında bir kenara büzüşürken "Baba, korkuyorum ne olur kollarına al beni" diyecekti..

Dil ile diyemediğini hal ile ayan beyan gösterirken görmezden geldik biz..


Şimdi ise geç olmuş mudur?

Bitmiş midir her şey?

Paramparça kalbi affetmeyi, sevmeyi, geri dönmeyi unutmuş mudur?

Belki..

Ama belki hala bir "Özür dilerim" dememizi bekliyordur,

Kalbinde açtığımız yaralar için sarsıla sarsıla ağlamamızı bekliyordur,

Ona şartsız, koşulsuz, emirsiz, yasaksız kalbimizi açmamızı bekliyordur..

Ve kim bilir belki de bir türlü uyum sağlayamadığımız o çocuğumuz

Bize ne kadar ihtiyacı olduğunu kendisi bile bilmeksizin; "Lütfen beni onar, yaralarımı sar, beni senden başkalarına muhtaç etme, beni bırakma" diye yalvarmaya devam ediyordur..

Ummu Reyhane




9 yorum:

  1. Ilk sıralarda kendi çocuğumu buldum evet... Ama devamındaki ben değilim.. Çocuğuma kızsam o uyuyunca oturup ağlayan hatta uyanıkken de özür dileyip sarılan.. Ama geçmiyo ne ağlama krizleri geçiyo ne huzursuzlugunuz... Kitaplar çare olamaz oldu sanki.. Bunalmis bi anneyim..etrafımdakiler siz de bunu simartiyosunuz hiç kızmıyosunuz derken. Çocuğumun gece korkuları miziltisi yemek problemi... Hepsi ayrı bi yandan üstüme geliyor. Ve ben ömrüm boyunca çocuk isteyemeyecekmisim gibiyim.. Bi çocuğa haksızlık ediyormuşum hissi içimi bu kadar tırmalarken.. Bi anneliği becerememe acizligi.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili kardeşim, yaşadığınız şeyler pek çok duyarlı annenin yaşadığı şeylerle aynı.. Fakat bizim daima gel-gitlerde bulunmamız da çocuğu şaşırtan ve bocalatan şeylerden.. Manevi gücümüzü yüksek tutmak durumundayız. Merhametli ve şefkatli olmaya ancak Allah'ın yardımıyla erişebiliriz. Allah hepimizin yardımcısı olsun..

      Sil
  2. Bende annesiz buyumus bi anneyim oglum iki bucuk yasinda kendim anne sefkati gormedimki ogluma nasil gostereyim hergun basini yastiga pisman koyan bi anneyim.ogluma karsi mukemmel olayim,o benim gibi blincsiz sevgisiz buyumesin diye cabalarken herseyi berbat ediyrm cocugumu cok seviyrm ama bazen cok kotu davraniyrm ona haksizlik ediyrm ben anneyim onun dunyadaki tek siginagi tek sevgi kaynagiyim dualarinizi beklerim..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili kardeşim, hedefimiz "mükemmelik" değildir.. Günü geldiğinde, onlar bizim nice çaresizlikler içinde kendilerine pervane olduğumuzu da göreceklerdir inşaallah. Allah herkesin durumuna ve konumuna göre kolaylığını da ecrini de verecektir. Pişmanlıklarla birlikte ümitvar olmak zorundayız. Allah'a karşı kalben yakın ve naif olmamız, çocuklarımıza şefkati de beraberinde getirecektir. Rabbim yardımcınız olsun.

      Sil
  3. Allah razi olsun..

    YanıtlaSil
  4. Yazma kardeşim.. bu kadar net bi şekilde anlatma halimi.. ben çıldırmak üzereyim vicdanim hergece yiyip bitiriyor uykularimi hicbi gece affetmedim kendimi ben hic boyle hayal etmemistim anneligi ben boyle olmamaliydim bana yardim edin :'( yavrumu cok seviyorum ama ona iyi bi anne olamadim daha 3 yaşında dünya guzeli zeka küpü bi cocuk kendi ellerimle köreltiyorum zekasini .. ona sürekli bağırıp çağırıyorum az da olsa bazende vuruyorum cok hareketli söz dinlemiyor diye :'( Allah benim cezami versin ... dayanamiyorum ......

    YanıtlaSil
  5. Ah anneler ah annelik... ben en buyuk yanilgimzin cocugumuzu hayatimizin merkezine alamayip eger anneysek Alaha kul cocugumuza anne olmak disindaki tum tamlamalari sifatlari bir yana birakamamizdan kaynaklaniyor
    diye dusunuyorum.Cogumuz sevgisizlik icinde yok sayilarak zarara ugratilarak buyuduk.Bunun icin ey annaler size sesleniyorum biz kilit halkayiz kisir donguyu parcalayacak baltayiz.Nesiller artik bundan sonra heba olmasin.Bizi yaratan bize kurtulus recetesini gonderirken haberdardi yukardaki annenin inleyisinden.Onun kitabi ile yolumuzu bulursak yarin pisman olmayacagiz.Bir de genislemeye calisalim.Gercekten ben faydasini goruyorum masallah.Allah annelere kivaminda annelik yapmayi kolaylastirsin.Evlatlarimizi cennete yetisen evlatlar kilsin.Amin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. آمين آمين آمين

      Sil
  6. anlattığınız sıkıntılar karşısında daha ayrıntılı neler yapabileceğimizide açıklarsanız çok makbule gecer.Allah razı olsun.

    YanıtlaSil