Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Babalar Ve Oğulları Aidiyet / Adem Güneş (Kitap Özeti) Kızıma Adet Dönemini Nasıl Anlatmalıyım? Erken Ergenlik BİZ FARKLIYIZ

9 Haz 2014

Özür Dilerim Çocuğum...


                                                                      ÖZÜR DİLERİM ÇOCUĞUM...

Gelişini müjdeleyen bir haberle başlamıştı her şey. Bir haber bu kadar güzel olabilirdi. Bir müjde bu kadar güzel. Bir bekleyiş bu kadar güzel.
Peşinde ağrılar, sancılar, yanmalar getirse de bir yük bu kadar değerli olabilirdi. Peşinde hamdi, şükrü, sabrı getiren bir yük bu kadar sevilen olabilirdi.
Ve Hanne’ye özenip adamak daha dünyaya gelmeden, bu kadar manidar olabilirdi ancak. Meryem’e hazırlanmak bu kadar özel...

Gün geldi hurma dalına tutunur gibi tutundum verdiğim söze ve sen geldin tüm masumiyetinle. Öylesine minik öylesine çaresizdin ki dokunmaya bile kıyamıyordum çoğu zaman. Öpmeye koklamaya...
Büyüdükçe değişmen, gözlerimin önünde adeta yeniden yaratılman beni her geçen gün hayrete düşürüyor ve -Halik, Bari, Musavvir- isimlerine ilgim  artıyor, “Subhanallah” zikrine yönelmem   çoğalıyordu. Buruşuk derinin güzelleşmesi, gözlerini süsleyen kirpiklerinin topraktan fışkıran fidan gibi çıkması, hareketlerinin gelişmesi ibretlik birer tabloydu bizim için. 

Anne adaylığından anneliğe geçişin verdiği acemilik ve tatlı telaş ile ben de büyüyor, tecrübem arttıkça kaygılarım ileriye dönük olarak değişiyordu. “Biraz daha  büyüdüğünde, konuştuğunda nasıl olacak?” diye düşünürken ardına eklenen kardeşlerinin verdiği yoğunluk ve yorgunluk ile adayan Hanne’nin titizliği görülmez oldu üzerimde. 

İncitmeden sevebilmek, özenle aşılamak damarlarına güzel olanı, her  zaman mümkün olmadı…Dilim kirlendiğinde sustum söyleyemedim sana hayrı.

Hatta sesim yükseldi de kendimi tanıyamaz oldum. Bu ses gerçekten benden mi  çıkıyordu? Karşımda benimle kavga eden kocaman insanlar yoktu ki. Bacağım boyunda ufacık yavrular karşımda ezik halde bana  bakıyor hatta kimi zaman bir köşeye siniveriyor ve ben  bütün sabırsızlığımı bu biçarelerden çıkarıyorum.

Allah’ım!!! Ben ne yapıyordum! Nerde kaldı ilk günlerindeki o itina? Ve nerde kaldı adamanın verdiği ruh? 

Özür dilerim çocuğum. Sana haksızlık ettiğim için. Kendi ayıbımı sana gösterdiğim için ve tüm hatalarım için özür dilerim…

                                                                                                                                               Ummu İbrahim

2 yorum:

  1. Selamün aleyküm. Sevgili ümmü ibrahim bu yazınız tıpkı beni anlatıyor , demekki tüm anneler aynı yoldan geçiyor. Yazılarınız genelde yorgunluktan mahvolmuş, agresifleşmiş, üzülmüş anneleri anlatıyor. Bu öfkeler sinirler üzüntüler de anneliğe dahilmi? Böyle olmamak için ne yapmalıyız. Her istekleri yerine gelirse melek gibi çocuklar oluyor, nasıl davranalım. Lütfen bir yol gösterin, İslam adabını bozmadan nasıl yetiştirelim?

    YanıtlaSil