Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Babalar Ve Oğulları Aidiyet / Adem Güneş (Kitap Özeti) Kızıma Adet Dönemini Nasıl Anlatmalıyım? Erken Ergenlik BİZ FARKLIYIZ

21 Ara 2013

Anne...


Eskiden anneler çocuklarını hiç bırakmazdı. Nesil avcıları ile aramızda durur, onların sinsi saldırılarına asla geçit vermezlerdi. Anneler çocuklarını tanırdı. Çocuklarının yüzüne bakar ve bir yanlış yaptılarsa anlarlardı. Çocuklarının yüzlerine bakar ve bir dertlerinin olup olmadığını bilirlerdi. Çocuklarının yüzlerine bakar ve kalplerini görürlerdi.

Süslü cümleler kuramazlardı. “Ben dili” ni bilmezlerdi: “Furkaan! Oyuncaklarını kırman beni üzüyor” gibi bir cümleyi akıllarına getiremezlerdi. Şefkatle kızar, merhametle döverlerdi. Beş çocuğa bakar ve bunu mesele etmezlerdi.

Bizi kucaklarına alır ve sebepsiz yere ağlarlardı. Sebepsiz yere mi? Biz bilmezdik ve belki başkaları da bilmezdi sebebini. Öylece ağlarlar, akşam sofrayı yine de güleryüzle hazırlarlardı.
Babalarımıza ismiyle hitap etmezlerdi. Bu bir mahremiyet meselesiydi. Aradaki ilişkinin öyle uluorta yerde kişiselleştirilmesine izin verilmezdi.

Annemiz de biz de babamızdan korkardık. Ve bu korku bizi korurdu.
Annelerimizin “özel hayatları” yoktu. Onlar sadece bizim “anne”mizdi. Başka bir işleri yoktu. Annelerimiz bizimle kendileri arasına hiçbir şeyin girmesine izin vermezdi. O yüzden bizi herkesten daha iyi tanırlardı. O yüzden aldanmazlardı, aldatmazlardı, aldatılmamıza izin vermezlerdi. Derslerimizden anlamazlardı. Ama yanlış bir şey yaparsak anlarlardı.

Başka bir işleri yoktu, sadece annelik yaparlardı. Bizim korkularımızı, kaygılarımızı emer; gözyaşlarımızı silerlerdi. “Bakımlı” değillerdi. Anneler “bakımlı” olmazdı. Onlar bize bakarlar,  kendilerini unuturlardı. Biz o yüzden kaybolmazdık. Kaybolsak da annelerimizin bizi mutlaka bulacağını bilirdik. Onlar bizi mutlaka bulur ve şefkatle ve ağlayarak döverlerdi. Bir dayak ancak bu kadar bizim için olabilirdi. Biz bunu anlardık. (Annelerimiz dövünce canımız o yüzden mi yanmazdı?)

Annelerimiz kendi dertleriyle uğraşmazdı. (Ben onlar hiç hastalanmıyor, hiç dertleri olmuyor zannederdim). Üstlerine ne denk geliyorsa giyer; makyajı, mesleği, sosyal faaliyeti, derneği, semineri, alışverişi kendileriyle bizim aramıza sokmazlardı. Annelerimizi istediğimiz zaman, bir “anne” olarak görebilirdik.
Annelerimiz kendileriyle övünmezdi. Onlar bizimle övünürdü. Bizi övecek süslü cümleleri yoktu. Övünmeleri, bize bakıp ağlamalarıydı. Onlar hep ağlarlardı… Belki de onlar hep ağladığı için bizim yüzümüz hep gülerdi.

Biz onları üzmemek için, biz onları rahatsız etmemek için uğraşmazdık. Biz kendimiz için yaşar, onlar da bize evlatları için yaşamayı öğretirlerdi.
Annelerimiz “yokmuş gibi” yaşardı. “Ben de varım” demezlerdi, ta ki ölünceye dek. Biz en çok annelerimizin ölümüne ağlarız. Ağlayarak bizi ayakta tutan annelerimiz, kendileri için ağladığımızı görmek istemeyecek kadar annelik zarafetine sahipti. Onlar bizim “mürvetimizi” görmek için yaşar, mürvetimizi görür ağlar ve bizim gözyaşlarımızı görmeden ölürlerdi.
***
Annelerimiz; yokmuş gibi yaşar, hep ağlar, bize bakar, bizi bulur, bizi döver, bizi kurda kuşa yem etmez ve bizim mürvetimizi görür öyle ölürler. Geriye ne bir isim, ne bir “başarı”, ne bir sosyal mevki; anneliklerini bırakıp giderler.
***
Hayatta olsalar, anneleri yaşarken yetim kalan çocuklar için de ağlar, hayatta olsalar o çocukların annelerini de şefkatle döverlerdi.
Hayatta olsalar, şimdiki annelere “çocuk da yapın kariyer de” diyen modern ideolojilerin karşısına dikilip: “Hayır, bunlar; ‘çocuklarınızla aramızdan çekilin’ demek istiyorlar”, diye haykırırlardı.

Mücahit Gültekin / Aile Akademisi


4 yorum:

  1. 13 kardesiz kimimiz evli kimimiz bekar,kimimiz uzakta kimimiz yakinda oturuyor.Annem her birimize ayri bir deger veriyor hic bikmamis hic usanmamis sevgisini ve sefkatini hàla yogun bi sekilde vermeye calisiyor yasli olmasina ragmen. Annem dun kalp krizi gecirdi yogun bakima aldilar :( Allah s.w.t şafi ismiyle butun hastalarimiza sifa versin.

    YanıtlaSil
  2. Allah acil şifalar versin kardeşim. Allah yardımcınız olsun.

    YanıtlaSil
  3. ummu zeynebsaliha21 Aralık 2013 11:22

    allahumme amin . paylasim icin tesekkur ederim . paylasimlariniz cok guzel her birinde ayri ders ayri ibret elhamdulillah.

    YanıtlaSil
  4. ummu abdurrahman24 Kasım 2015 09:30

    Fedakar annleri anlatiyor, her anne bir olcude fedakardir elbet.. bir insan yetistirme mesuliyeti fedakarlik demektir.. ama boyle icten sevgi dolu olamiyor her anne, belki istemeyerek, kendi hayatinda yasdigi izdiraplar, hayal kirikliklari, tramvalar yuzunden, belki de insan yetistirmenin sorumlulugunu tam idrak edemediklerinden... annem fedakardir yemez yedirir giymez giydirir, Allah ondan razi olsun, Allah ona hidayet versin. Amin... simdi evladim olunca anliyorum, farkediyorum, uzuluyorum, aramiza ordugu duvarlar, duygularimixi hice saymasi, fizyolojik psikolojik siddet.. malesef...
    ve tabiki elhamdulillah .. daha zor ve yanlis sartlarda yetisen cocuklarda vardir elbet. Sadece bu tur yazilar okuyunca ister istemez isnan kendi annesi ile kendi hayati ile kiyasliyor, uzuluyor..
    Tabiki ornekde aliyor insan... ne anneler var, ne kadar guzel...Rabbim razi olacagi birer kul, razi olacagi evlatlar yetistirecek anneler eylesin bizleri.amin

    YanıtlaSil